___________________________________________________________________________________________

0.444 uur     30-10-2018

 

 Regendruppels               

 

Ik luister naar het gestage getik

van dikke regendruppels

die neerkomen op mijn venster

en zich nog eens laten horen

op de houten vensterbank buiten.

 

Het is de cadans van de stilte tussen de maat

Die mij dwingt te luisteren

naar de regen die tegen mijn raam aan slaat

Bijna gehoord als een muziekstuk

 

Regen, waar lang op gewacht is

Verdrinkt de droog en dor geworden plekken

maakt ze zompig en wel doordrenkt

frist alles op de natuur laat van zich horen

 

In een onverstoorbaar ritme

Aan het begin van weer een nieuwe dag

In herfstkleuren getooid

Op elk blad dat nog niet vallen wil

Houden de druppels even stil en geven

 

Overvloed aan moeder aarde

Aan zij die leven geeft

water een voorwaarde voor alle leven

Ik luister naar het gestage ritmische getik

nederig over zoveel grootsheid

 

© Josephientje

 

____________________________________________________________________________________________________________________

Overspel                                                    23-9-2018

 

Verhoudingen verstoord

Liefde bruut vermoord

Waarheid niet verwoord

Leugen die bekoort.

 

 

© Josephientje

 

 

Mythomane                                          1-9-2018

 

Verdoezelen van waarheid

verdringing van glasharde feiten

omzeilen van leugens

In de hoop dat het zal slijten.

 

Ogen die niet willen zien

En oren die niet luisteren

Mond die zwijgt

Adem stokt de stem doet fluisteren

 

Schuldgevoel van groot geheim

Dat schande wil omzeilen

Doen smet, blaam en schaamte

In vergetelheid verwijlen

 

Stilzwijgend afgekeerd

Van wie de waarheid weet

Invulling van een leegte

Welke niet oprechtheid heet

 

Volkomen onbeschaamd

Wordt het geheim bewierookt

En uitgedoofde zielenvlam

Nimmer met waarheid opgestookt.

 

© Josephientje

 

   

TIJD                                                      5-8-2018                                  

 

 

‘Wacht niet op mij’ zei zij

‘ik kom gewoon wat later.’

en zwaaide enthousiast naar mij

Toen klom ze op haar fiets

Reed weg

Om nooit weer terug te keren

Ze verdween, in het grote niets…

 

‘Wacht niet op mij’ zei zij

‘Ik ga veel eerder’

dan jij bedenken kunt.

‘Mijn tijd voor nu, mijn tijd is om’

Een laatste gulle lach, die is je zéér gegund.

Voordat ik van je ga.

Zij zwaaide nog één keer naar mij.

‘k Ging haar niet achterna.

 

 

©Josephientje

____________________________________________________________________________________________________________